xe2x80x98Maakt deze jurk me dik?xe2x80x99 xe2x80x98Zal ik nog eenkeer bijschenken?xe2x80x99 xe2x80x98Wat hebben we het gezellig hxc3xa8?xe2x80x99 Clichxc3xa9 op clichxc3xa9 op clichxc3xa9.Deze zinnen zouden gemakkelijk op elke willekeurige borrel van elkewillekeurige groep volwassenen ingepast kunnen worden. Ze geven het beeld vaneen feestje dat op een zeker tijdstip zijn dieptepunt heeft bereikt en waar nogenkele vruchteloze pogingen worden gedaan om de verstikkende sfeer teverluchtigen. Een ongemakkelijke stilte volgt. Stelt u zich nu eens voor dat dezevolwassenen geen volwassenen zijn, maar kinderen. Kinderen die doen alsof zevolwassen zijn. Dit alles situeert zich op een toneel, voor een groep volwassentoeschouwers. Wordt hier een parodie op het volwassen leven neergezet? Of gaatdit verder dan milde bespotting?

De voorstelling Nature or nurture is niet de eerste voorstelling waarin regisseuseAlexandra Broeder met kinderen samenwerkt. Eerder maakte zij voorstellingen alsWasteland (2007), Candyland (2008) en Wie weet overleeft de begeerte me (2009), die uitsluitend doorkinderen voor een volwassen publiek werden gespeeld. Broeder studeerde in 2003af aan de Toneelacademie Maastricht, afdeling theatermaken en maakt sindsdienhaar eigen producties onder de naam Tijdvan de Wolf. De locatietheatervoorstelling Candyland ging op meerdere theaterfestivals in reprise en werdgenomineerd voor de Gouden Krekel.

Het is kinderbedtijd in Nature or nurture; een jongen en driemeisjes van een jaar of twaalf komen in pyjama de trap aflopen. Ze stappen eenkamer in die het midden houdt tussen een kleurrijke, kinderlijke fantasiewerelden een quasismaakvol ingericht appartement. Voor de ogen van het publiektrekken zij hun pyjamaxe2x80x99s uit en kleding die je bij hun ouders zou verwachten aan.Het spel is begonnen. Het ene stel komt bij het andere op bezoek; als dexe2x80x98kinderenxe2x80x99 naar bed zijn gebracht barst het grote feest los. Maar dat feest wordtenkel staande gehouden door grote hoeveelheden drank, sigaretten en hardemuziek, want echt leuk wil het maar niet worden. De kinderen spelen op groteske,clichxc3xa9matige wijze de vreemde levensstijl van volwassenen uit, maar voelen zichdaar uiteindelijk nooit echt helemaal in thuis. Regelmatig wordt het volwassenenspelonderbroken door kinderlijke elementen zoals nachtmerries, dromen enfantasiexc3xabn. Vermoeid van hun spel zijgen de kinderen na anderhalf uur naastelkaar ineen op de grote bank, waar ze al drinkend en rokend het publiek datondertussen de zaal verlaat lijken te vragen: en hoe nu verder?

De overgang van het volwassenenspel naarkinderspel naar fantasiewereld gaat gedurende de voorstelling steeds vloeiender: spelen dekinderen in de eerste helft van de voorstelling nog vol overtuiging hetvolwassen leven na, naarmate de tijd vordert ontstaat er zowel bij detoeschouwers als bij de jonge personages een groeiend onaangenaam gevoel, een unheimischbewustzijn dat een kind zich niet op een dergelijke vreemde, volwassen manierdient te gedragen. Dit besef zorgt ervoor dat de kinderen op het toneel huntoevlucht zoeken in fantasiexc3xabn en kinderlijke gewoonten wanneer zij hetvolwassenenspel niet meer aankunnen. Deze uitstapjes naar de fantasiewereldzijn echter maar weinig geruststellend; door te vluchten in fantasie komt hetbesef van de echte wereld waar niet uit te ontsnappen is des te harder naarboven. Er zijn dan ook punten in de voorstelling waarop de kinderen uit het spelwillen stappen en gewoon weer kind willen zijn; kwetsbare momenten waarin deambiguxc3xafteit van het volwassen worden getoond wordt.

De artistieke kwaliteit van devoorstelling, vooral op beeldend niveau, maakt het optreden bijna tot hetbekijken van een schilderachtig huishouden van Jan Steen waarin regelsverbroken en opnieuw gecrexc3xaberd worden en chaos de boventoon voert. Licht,geluid, groteske kostuums, projectie: geen enkel middel wordt geschuwd om eenbeeld te crexc3xabren van een dubbelwereld waarin onzeker is wat echt is en watniet. Geleidelijk aan wordt steeds duidelijker dat wat wij zien geen parodixc3xabrendtoneelstukje is waarin kinderen volwassenen belachelijk maken, maar eenserieuze vraagstelling over hoe kinderen op de rand van volwassenheid de wereldbekijken en hoe zij hierbij worden bexc3xafnvloed door het gedrag van de volwassenendie hen omringen.

Het moet de jonge acteurs nagegevenworden dat ze over talent beschikken. Ze acteren alsof hun leven er vanafhangt; vaak over the top, soms klein en ingetogen. Ze tonen op een eerlijkemanier hoe opvoeding en omgeving hen maken tot de volwassenen die ze hiervoorwenden te zijn, maar ook hoe hun natuurlijke neigingen hen ervan weerhoudenvolledig op te gaan in dit opgelegde en belastende patroon. Uiteindelijk lijkter echter toch iets te ontbreken. De afstand tussen de toeschouwers en datgenewat er op het toneel gebeurt lijkt te groot om werkelijk overbrugd te worden.Hoewel het publiek in enkele gevallen direct benaderd wordt door de kinderen ophet toneel blijft de voorstelling in een gesloten dramatische vorm hangen. Doorde afgesloten vorm van het toneelbeeld en het spel in een wereld waarin alleende kinderen weten hoe ze aan de realiteit moeten ontsnappen, ontbreekt het indeze voorstelling met een interessante, wellicht zelfs controversixc3xable thematiekaan dat element dat de toeschouwer werkelijk kan raken en in de gedachtegangvan Broeder kan meesleuren: betrokkenheid.

VeraHoogstad
De voorstelling Nature or nurture speelt nog t/m 24 april in verschillendetheaters. Zie voor meer informatie over Alexandra Broeder en haar producties http://www.viarudolphi.nl/

Zo, het nieuwe jaar is weer begonnen! En met het laten inslapen van mijn amper benutte Twitter-account heb ik besloten mijn weblog weer nieuw leven in te blazen. Dit vloeit niet alleen voort vanuit mijn verlangen om weer meer te gaan schrijven, maar eigenlijk ook uit noodzaak. Dit semester volg ik het vak ‘Het geheim van theater’ en daarvoor moeten we uiteindelijk een toneeltekst schrijven. Ondertussen zijn er natuurlijk talloze verwante opdrachten, waarvan er een is: schrijf elke dag een kwartier lang. Wat je schrijft maakt niet uit, xc3xa1ls je het maar doet.

Dus bij deze ga ik jullie elke dag vermaken of vervelen met gedachtes, gedichten en verhalen. Mijn oudere berichten zijn overigens nog in het archief terug te vinden, mocht het je interesseren. Hier alvast een begin van mijn hersenspinsels van de komende weken.

Taal

Taal moet snijden
Taal moet schuren
Taal moet aaien
Taal moet sturen
Taal mag pijn doen
Taal mag dwalen
Taal mag zinderen
Taal mag stralen
Taal is eerlijk
Taal is intens
Taal is eind’loos
Taal is mens

Aangezien ik mijn weblog voor nieuwe doeleinden ga gebruiken, archiveer ik mijn eerdere blogs. Ze zijn nog terug te vinden onder de volgende categorixc3xaben:

My life
Theater
Tv-opnames

Je agenda en je zonnebril, wat doen die hier nou
Maar je ligt weer in je eigen bed, in je eigen land
En opeens staat alles stil

Toen ik net mijn weblog-agenda wilde bijwerken zag ik opeens dat ik vandaag precies een maand niks geschreven heb. Een schande. Ik heb heel erg het idee dat mijn mentaliteit ten opzichte van mijn weblog aan het veranderen is. Eerst schreef ik altijd elk detail op als ik bijvoorbeeld naar een voorstelling in het theater ging, nu heb ik daar niet zo’n zin meer in. Misschien vind ik het niet meer interessant genoeg om over te schrijven, of gewoon te veel werk.

Anyway, dat ik een maand niet geschreven heb wil dus niet zeggen dat ik niks gedaan heb. Ik heb juist heel veel gedaan. Om maar een aantal dingen te noemen die echt heel leuk waren: De Tien Geboden van NT-Gent, een prachtig concert van Spinvis, een avondje Op Sterk Water, tv-opnames van Doe Maar Normaal, het toneelstuk Antigone-Kreon-Oidipous van TA-2 met een bijzonder interessant nagesprek met Barry Atsma, Jacob Derwig en Hadewych Minis en de film The Reader. Natuurlijk nog veel meer, maar het is gewoon te uitgebreid om het daar allemaal over te hebben. Onderaan in ieder geval een filmpje van een heel mooi nieuw nummer van Spinvis als kleine impressie.

Maar wat toch wel met stipt het allerleukste was wat ik deze maand gedaan heb, is mijn studiereis naar Italixc3xab! Vorige week vrijdag zat ik rond deze tijd in het vliegtuig terug naar Schiphol vanuit het zonnige Milaan, na een weekje cultuursnuiven in vier van de grotere steden in het noorden van het mooie Italixc3xab. De reis was georganiseerd door mijn studievereniging, en ik heb echt ontzettend genoten. Het was de derde keer dat ik in Italixc3xab was, maar het blijft zo’n prachtig land. Ik kijk er nu alweer naar uit naar de volgende keer dat ik erheen ga. We hebben niet echt geweldig weer gehad, maar de enorme gezelligheid en de vele mooie dingen die we gezien hebben maakten dat gelukkig ruimschoots goed. Voor alle foto’s die ik gemaakt heb moet je maar even op mijn Hyve kijken

En nu ben ik dus weer in Nederland, met alle verplichtingen vandien. Wat bijvoorbeeld niet zo mooi is, is dat ik laatst een onvoldoende heb gehaald voor een werkstuk dat de helft van mijn eindcijfer voor het vak Cultuur & Samenleving bepaalt. Dat wordt herkansen dus, te gek. Deze laatste periode heb ik maar heel weinig college, soms maar een keer in de week vanwege de vele vrije dagen. Lekker, zou je zeggen, maar het bevordert mijn motivatie nou niet bepaald. Maar ik zal me er maar doorheen slepen, want ik wil wel graag mijn propedeuse in een keer halen, ik hoop dat dat lukt.

Oh en dan nog iets wat echt wel heel erg leuk is: ik heb maandag kaartjes gewonnen voor een exclusief concert van Franz Ferdinand bij That’s live! Het is 11 mei al, morgen over een maand dus, en ik heb er zo ontzettend veel zin in! Ik wil ze al heel lang heel graag een keer live zien, maar het kwam er telkens niet van op de een of andere manier, en nu ga ik er gewoon ook nog eens gratis heen! Ik moet alleen nog wel even nadenken over wie ik mee ga nemen..

Ohja, en nog een laatste dingetje: jullie moeten komende zondag allemaal even naar Draadstaal kijken(20.20 uur, Nederland 3), want daar kom ik nog in voorbij als het goed is, haha. Fijne Paasdagen in ieder geval iedereen, en ik zal proberen snel weer iets te schrijven!

Liefs, Vera

De grote zon – Spinvis

Je hebt het goed gedaan,
Je hebt het goed gedaan
Het is gebeurd,
‘t Is beter zo
‘t Is beter zo
Wat kon je anders dan

Het wordt een lange dag, een lange nacht
Ik weet ook niet wat ons wacht,
Kom maar mee, we gaan
Wat had je dan gedacht?

Alles op een rij, ik hou van jou tot aan het eind
We rijden de hele tijd, ik ben een twijfelaar
Maar deze keer ben ik er twee
Paspoort, t-shirt, creditkaart, medicijn, volle tank
Daar moet het dan maar mee

Het wordt een lange reis, een lange reis
Laatste stad, het laatste licht, de laatste kraai
Zet hem in z’n vijf
Dat maakt niet zo’n lawaai

Alles is okee, ik blijf bij jou tot aan het eind zolang deze auto rijdt
Ik ben een Waterman dus deze keer zit alles mee
We luisteren naar Adamo en praten over alcohol
Totdat de ochtend komt

De grote dag, de grote zon
We stoppen bij het tankstation
Waar de meeuwen doen alsof ze zweven boven zee
Ik zie ik zie wat jij niet ziet
Het is oranje rood en reist nu met ons mee
En alles is okee

Soms zou ik mijn gevoel wel eens een tijdje in de koelkast willen zetten. Eventjes rust in mijn hoofd. Telkens als ik iets aan het doen ben waarbij ik me moet concentreren nemen mijn dagdromen het weer over en kan ik zeker een half uur voor me uit zitten staren. Een levendige fantasie is fijn, maar het kan af en toe een beetje teveel van het goede zijn. Vaak lukt het me nog wel om mezelf op een gegeven moment ruw uit de droom te halen door te denken aan de minder perfecte realiteit. Maar de laatste tijd blijft mijn gevoel zo vlak onder de oppervlakte, dat het opeens kan opvlammen en dan kan ik even aan niets anders meer denken.

Om een wijze man uit de Griekse oudheid aan te halen: ‘Hoe meer je bezit, hoe beter je weet wat je niet bezit.’ De laatste tijd lijk ik daar last van te hebben. Ik ben gelukkig. Ik ben niet rijk, maar veel elementen bezit ik die een mens gelukkig zouden kunnen maken. En dan heb ik toch telkens weer het gevoel dat ik iets mis. Een gevoel dat helaas niet zomaar te negeren is, maar misschien ga ik dat de komende tijd toch maar proberen. Het zou het allemaal een stukje makkelijker maken. En hopelijk wordt ik er dan op een gegeven moment niet meer warm of koud van.

Misschien had je het al door, misschien ook niet. De laatste tijd ben ik (weer) in de ban van David Bowie. Wat muziek betreft heb ik altijd mijn periodes, soms ben ik helemaal weg de muziek van Spinvis, dan is het opeens weer ABBA. Maar David Bowie is een factor die al zo’n 5 jaar telkens blijft terugkeren.

Die man fascineert me zo ontzettend. Zijn leven, zijn stijl, zijn charisma, natuurlijk zijn muziek. Ik zou er zoveel voor geven hem een keer live te zien spelen. Hij is al 62, wie weet wanneer hij ophoudt met optreden. Of misschien wel met leven. Ik zou het als een gemis ervaren om hem niet een keer live te zien optreden. Met de hoop dat dat er ooit een keer van zal komen, dat hij ooit misschien ergens in de buurt speelt(zelfs Londen valt in het geval van Bowie nog in de categorie ‘in de buurt’ voor mij), blijf ik vol bewondering naar zijn muziek luisteren. Er zijn zoveel nummers die ik nog moet ontdekken.

Op dit moment lijk ik niet te kunnen stoppen met luisteren naar het nummer ‘Absolute beginners’. De synthese van tekst, zang en muziek is zo compleet, prachtig. Deze live-uitvoering vond ik net op YouTube, en die wil ik jullie niet onthouden, of je Bowie nou haat of liefhebt. Wat een schitterend fenomeen, die man.

Absolute beginners

I’ve nothing much to offer
There’s nothing much to take
I’m an absolute beginner
But I’m absolutely sane
As long as we’re together
The rest can go to hell
I absolutely love you
But we’re absolute beginners
With eyes completely open
But nervous all the same

If our lovesong
Can fly over mountains
Can sail over heartaches
Just like the films
If there’s reason
To feel all the hard times
To lay down the hard lines
It’s absolutely true

Nothing much can happen
Nothing we can’t shake
Oh we’re absolute beginners
With nothing much at stake
As long as you’re still smiling
That’s all I really need
I absolutely love you
But we’re absolute beginners
And if my love is your love
We’re certain to succeed

If our lovesong
Can fly over mountains
Can sail over heartaches
Just like the films
If there’s reason
To feel all the hard times
To lay down the hard lines
It’s absolutely true

Well, open up your mind and see like me
Open up your plans and damn, you’re free.

Ik stap naar buiten, en met de eerste ademteug die ik neem ruik ik het. Die geur waardoor alle ellende van de afgelopen maanden even verdwijnt, en even lijkt het alsof de wereld veranderd is. Lente! Na mijn eerste ademteug volgt de volgende en samen met mijn nieuwe beste vriend, mijn iPod Classic, loop ik richting stad.

In de winkel ben ik op zoek naar een cadeau voor een vriendin en op een gegeven moment stuit ik op Het boek met alle antwoorden. Zwak als ik ben kan ik het niet laten een vraag te stellen en vervolgens in opperste concentratie te wachten tot mijn vingers de juiste bladzijde vinden. Als ik het boek opensla lees ik drie woorden: "Het is zeker." En hoewel het natuurlijk grote onzin is, kan ik niet voorkomen dat er even een glimlach op mijn gezicht verschijnt. "Het is zeker."

Ik reken af. De komende tijd wordt alles beter. Eenmaal weer in de buitenlucht dringt de lente zich weer aan me op, en ik vind het heerlijk. En wat ik aan het boek vroeg? Voor jou een vraag, voor mij …

Ik wil de moed om hier te blijven
Ik wil de moed om zacht te zijn
Hoeveel moed is nodig
Voor tederheid?

Wie durft zich in deze harde tijd nog kwetsbaar op te stellen? Wie durft het allemaal op zich af te laten komen? Wie durft zonder masker op de wereld in te kijken en te zijn wie hij of zij is? Allemaal vragen die terugkomen in de voorstelling Bries, van Sara Kroos. Het was vanavond de tweede keer dat ik hem zag, en het leek wel alsof de voorstelling nog mooier en kwetsbaarder was geworden.

Natuurlijk zaten er de gebruikelijke grappen en grollen in en heb ik flink kunnen lachen, maar de diepgang van deze voorstelling maakt hem echt de moeite waard. Het is zo waar wat Sara zegt. Waarom moet iedereen maar verharden? Het moet juist allemaal andersom! Meisjes moeten niet op zelfverdedigings-cursus, maar jongens moeten maar op ‘Hoe-blijf-ik-van-een-meisje-af’-cursus! Vrouwen moeten geen burka dragen, als mannen het niet aankunnen om naar het vrouwelijk lichaam te kijken doen ze zelf maar een lapje voor hun ogen! Zomaar een aantal voorbeelden uit de show waar ik het zxc3xb3 ontzettend mee eens ben. We moeten verzxc3xa1chten, niet verharden.

Naast de diepgang en de humor van Sara’s show vind ik het overigens ook heerlijk om alleen maar naar haar te luisteren, vooral als ze zingt. Wat een prachtige stem heeft ze toch. Ik vind het zo’n mooie, sterke vrouw. Na de voorstelling liep ik nog snel even naar haar toe om te zeggen dat ik haar weer erg goed vond, en waarempel, ze herkende me nog! Hoeveel tijd er ook tussen de keren zit dat ik naar Sara toe ga, ze herkent me tot nu toe altijd, echt leuk. Eigenlijk zag ik er tegenop om alleen naar het theater te gaan, dat was alweer even geleden. Maar dit was een mooie afsluiter van toch weer een bijzonder geslaagde avond.

Zo, en nu ga ik slapen, morgen weer vroeg dag. Weltrusten!

Vergeet waar je vandaan kwam,
En vraag niet waar naar toe,
En zoek niet naar een reden,
Vraag vooral niet hoe je alles moet betalen..
Ga je mee verdwalen?

Stilstaan is een onderschat fenomeen. Ik heb even een paar minuutjes rust genomen, ik ben namelijk druk bezig met het lezen van teksten, die vervolgens samen te vatten, een werkstuk te schrijven, nog meer te lezen. En ondertussen probeer ik te bedenken wat ik allemaal nog moet doen; dat ik mijn kamer nog moet stofzuigen bijvoorbeeld, het is onderhand weer een groot stofnest aan het worden. Of dat ik binnenkort toch echt weer naar de fietsenmaker moet. Dat ik gezonder moet gaan eten, dat ik meer moet bewegen. Dat ik eigenlijk misschien toch wel een baantje moet zoeken, het zou wel prettig zijn wat meer geld te hebben.

Zeker in een stad als Amsterdam is stilstand iets wat je bijna niet meer terugziet. Iedereen staat vol in het leven, klusje hier, babbeltje daar, en weer op naar de volgende bestemming. En aan de ene kant heb ik zin om daar volledig in op te gaan, in sneltreinvaart door leven, vrienden en relaties. Maar aan de andere kant denk ik af en toe: kan het niet wat minder? Minder gehaast, minder stress, meer tijd voor een goed gesprek. Een krabbel op Hyves is niet altijd voldoende. En de natuur in, dat wil ik ook. Er ligt een bos op maar een kilometer afstand van mijn kamer, maar ik heb gewoon de tijd niet om er naartoe te gaan. En bovendien moet ik dan ook eerst mijn fiets weer laten maken.

Het is fijn om af en toe eens alleen te zijn met je gedachten. Gewoon een eindje wandelen, waarnaartoe maakt niet uit, en hoe je thuiskomt zie je dan wel weer. Misschien moet ik daar binnenkort eens tijd voor maken. Maar nu ga ik me eerst eens aankleden, mijn werkstuk afschrijven en vanavond naar het theater. Later meer.

Liefs,

Nu weet ik het echt zeker, ik ben geestelijk niet helemaal in orde. Lennert kondigde gisteren tijdens college aan dat hij ‘s avonds naar de show Mindblowing van Uri Geller in Carrxc3xa9 zou gaan, omdat hij nog ergens een recensie over moest schrijven voor Academisch Schrijven. En aangezien ik eigenlijk toch niet zo’n zin had om de hele avond alleen thuis te zitten besloot ik met hem mee te gaan, ook ben ik nogal sceptisch over Uri Geller en alles wat er omheen gebeurt, haha.

Bij binnenkomst zag ik al allerlei camera’s van SBS 6. Terwijl ik een kaartje kocht(4e rang, 15 euro.. meer wilde ik er ook echt niet aan uitgeven) en die camera’s probeerde te ontwijken zag ik ook al een behoorlijk aantal BN-ers binnenkomen, vast voor een of ander item van Shownieuws ofzo. Ondertussen kwam Lennert ook, behoorlijk natgeregend, aan. Aan de kassa kregen we te horen dat er nog plaatsen verder vooraan vrij waren! Altijd mooi meegenomen, en zo kwamen we gewoon op rij 14 in de zaal terecht, haha! Ik zie trouwens nu pas dat het zelfs een kaartje voor genodigden is, briljant! Eigenlijk best wel sneu, de hele zaal was nogal leeg. Goed, er zaten nog wel behoorlijk wat mensen, maar in een zaal als Carrxc3xa9 valt het toch wel snel op als er veel lege plekken zijn. Zxc3xb3 populair is Uri dus ook weer niet, blijkt.

De show was.. ja.. wat zal ik er over zeggen? De conversaties tussen Lennert en mij voor en na de show en tijdens de pauze waren interessanter, haha. Maar het is toch wel fascinerend Uri een lepel te zien buigen op zo’n twee meter van je af. Ook Rob en Emiel, de winnaars van een van de seizoenen van "De Nieuwe Uri Geller show" gaven een showtje weg, al had ik het merendeel van hun trucs ook al op de Parade gezien afgelopen jaar, dat werd op een gegeven moment een beetje voorspelbaar dus. Aan het eind van de show waren Lennert en ik volgens mij ook praktisch de enigen die niet opstonden tijdens het applaus, haha. Op zich waren sommige trucs wel interessant, maar ik vond de aankleding en de show eromheen behoorlijk saai, dat had veel beter gekund, jammer.

Terwijl we de zaal uitliepen bedachten we dat we voor de grap wel even konden gaan kijken naar de mensen die hun lepels wilden laten signeren door Uri, en zo kwam het dat we uiteindelijk zelf ook in de rij voor de drie mentalisten stonden, haha. Ik kwam met het idee om onze schoenen te laten signeren, maar toen we bij Rob en Emiel stonden dacht ik toch: "Ach, laat ook maar." Maar wat deed Lennert zodra we bij Uri stonden? "May I ask you something?" "Sure!" "Do you want to sign my shoe?", en zonder enige omhaal zette hij zijn schoen op het tafeltje voor Uri neer. Daarop klapte ik echt dubbel van het lachen en signeerde Uri inderdaad zijn schoen. Nou, toen kon ik niet meer achterblijven, en op uiterst charmante wijze mijn jurkje omlaag houdend vroeg ik hetzelfde en zette ook mijn schoen op tafel xD

"And don’t let me see it on E-bay tomorrow!", riep Uri nog na terwijl we schaterlachend wegliepen. Volgens mij heb ik echt in tijden niet zo hard gelachen om zoiets onzinnigs, haha! Ik kan niet zeggen dat ik Uri nu ineens geweldig vind, maar ik moet wel zeggen dat ik het bijzonder leuk vond dat hij onze schoenen gesigneerd heeft xD En no way dat ik ooit nog een cent aan een show als deze ga uitgeven, hahaha.